sevda
Yazar : Oyaq
Mən səninlə duydum ışıqların qovuşmasın ... bir yalqizin üzündə gülüşün sıcaqlığı kimi ; qaranlıqlar zindani gecələrdə yanıqlanan yağmurun səsləri üreyimdə göz yaşına dönən ; bir ömür tutqun olan pəncərə kimi , məni bu qədər üzumdən alıb gecələrdən çıxarmayan , yaxlmaqlar içində yaşadan ; bilmirəm sevməkmi , yoxsa sevmək ?
Sən nə dən duymadın mənim həsrət yağışları altında yanarkən iç bağırtımı , səssiz keçrdiyim gözlərindən və yandığım qədər də islanırdım . saplanmışdın ürəyimin ortasına , heç nə dən qoxmayan mən , qorxurdum bu sevdan . Hərətin ürəyimə param – parçam yuxularimi bölsəmdə , dan udduzu ilə , gözlərin gözlərimə baxsada , sənlə dolaşaram ulduzlar bağçasın . xəyalda sənlə sənsizlik küçələrin addimlamaq ən dadlı həyat . Indi bunu bilməlisən ; mənə elə gerçəksən ki , gözümü açıram sən , yumuram sən , gecə - gündüzümün ən kefli ani , uuxumun ən dadlı rövyasi ... səni hava kimi ciyərimə doıdururam . sən sonsuz yazsan . səni yaşayiram canımdasan , canımsan . Elə ağlimdasan ah ... ! sənsiz qalmir ürək ....
